Dit beestje kent geen stress

Hij lijkt onvermoeibaar positief. Klaas Hofstee (49) uit Heerenveen heeft twinkelende ogen, een stralende lach en een flinke dosis humor. Stress is voor hem een onbekend verschijnsel. ‘Dat zit niet in de aard van dit beestje. Met blijheid kom je veel verder. Ik merk het aan mijn jongens. In mijn team zitten tien mensen via Caparis die allemaal wel iets mankeren, van schizofrenie tot een verslavingsprobleem. Door hen positief te stimuleren, geef ik ruimte. En dat heeft elk mens nodig.’

Klaas Hofstee

Klaas Hofstee

Hij voelt zich bepaald geen ambtenaar en toch werkt Klaas bij de gemeente. Als wijkteamleider stuurt hij dertien mensen aan die de openbare ruimte onderhouden in de dorpskernen rondom Heerenveen. ‘Oorspronkelijk heb ik een hoveniersopleiding. Eerst werkte ik jarenlang op een boomkwekerij. Ook mooi, maar het sociale aspect van mijn huidige baan heb ik absoluut nodig. En het ligt me goed, mijn jongens voelen zich fijn in het team. Ons ziekteverzuim is slechts 0,2 procent, dat zegt wel genoeg. Sfeer is het allerbelangrijkste. Als dat goed zit, komt het werk vanzelf.’

‘Natuurlijk zijn er wel eens problemen. Die los ik op met humor. Vroeger waren bazen veel strenger en moest je op het matje komen als er iets fout ging. Maar wat doen mensen als je gaat bulderen? Dan zetten ze hun hakken in het zand. Ik geloof in positief stimuleren. Mensen zijn geen machines die je naar believen aan en uit kunt zetten. Creëer goede omstandigheden en laat ze zelf maar nadenken. Daar bereik je veel meer mee. Dat weet ik uit ervaring, want ik kan op mijn jongens bouwen. Als er morgen ergens een boom geveld moet worden, dan zijn ze er.’

Het leven delen
De positieve houding die hij heeft als teamleider, past Klaas ook toe in zijn privéleven. ‘Het is maar wat je er van maakt. Mijn liefdesleven is tot nu toe met ups en downs verlopen. Drie lange relaties, waar ik mooie herinneringen aan bewaar, maar die toch stuk liepen. Overal leer ik weer van. Of liefde een leven lang kan meegaan, heb ik dus nog niet ervaren. Toch zoek ik wel iemand om oud mee te worden. Ik ben een man die wil delen. Samen erop uit en genieten van het leven. Mijn dochter van vijftien komt elke veertien dagen logeren. Dan pakken we de cabrio om te toeren. Tussendoor shoppen, iets drinken en een bioscoopje pakken. Dat is het leven en dat zou ik ook weer graag met een vrouw willen doen.’

Het verlies van zijn vader in januari zette hem ook aan het denken. ‘Mijn moeder was zes jaar geleden al overleden. Nu ben ik echt alleen. Ik mis het samen voetbal kijken met mijn vader. En bij de gekste kleine dingen besef je dat hij er niet meer is, zoals toen er sneeuw lag en zijn paadje niet was schoongeveegd. Zijn dood maakte mij extra bewust van het leven. Je kunt wel van alles willen, maar het komt zoals het komt. Laat het maar stromen. En durf het kind in jezelf te zoeken. Dat heb ik net in een boek gelezen en dat deel ik met iedereen die het wil horen. We zijn als volwassenen vaak te serieus. Onze schaamte zit in de weg. Maar het leven is veel te mooi om je alleen druk te maken over problemen. Ik merk het zelf: als je speelser bent, gaat alles makkelijker.’

Website by: de prins ©2010