Tussen vertrek en aankomst

Hij is eigenlijk op weg naar de treinramp in Stavoren. ‘Maar nu ik hier toch ben, maak ik er een dagje uit van’, zegt Wieger Scholten (64) uit Wolvega. ‘Net ben ik in Oudemirdum geweest en voordat ik doorrijd naar Stavoren, doe ik nog een rondje Rijsterbos.’ De fotocamera is mee. ‘Al weet ik niet of ik het treinwrak wil vastleggen. Reizen per trein is mijn lust en mijn leven, dus een beetje treurig is het wel, zo’n ramp.’

Trein

Wieger Scholten

Denderende wielen op spoor. Dat is waar Wieger een goed gevoel van krijgt. ‘Het is het reizen zelf, het onderweg zijn. Al die voorbij schietende landschappen en steden. De behoefte om te reizen zit me in het bloed, want ik kom uit een schippersfamilie. Ik ben op een schip geboren en ik heb op het water gewoond en gewerkt. Twintig jaar reisde ik door Europa voor mijn werk op baggerschepen. Toch trekt het water me niet meer. Havens vind ik nog steeds mooi, maar reizen doe ik liever op tempo, over een autoweg of op spoorrails.’

Hij heeft al heel wat landen gezien op zijn treinreizen. Europa, natuurlijk, maar ook Rusland, Siberië, Mongolië, China en Vietnam. Op zijn verlanglijstje staan Mexico, Zuid-Amerika en de Zijderoute. ‘Alleen zoek ik nog een geschikte treinpartner. Ik had een reismaat die nu een vriendin in Roemenië heeft en daar al zijn vakantiedagen doorbrengt. Een groot reisgezelschap is niets voor mij. En het gaat mij niet zozeer om het bezoeken van bezienswaardigheden. Het gaat mij om het reizen. Dus ik zoek iemand met dezelfde treinbeleving als ik. Want alleen reizen is niet ideaal in verre landen. Al heb ik wel ervaren dat de wereld vol is met vriendelijke mensen.’

Pijn in het hart
Tijd om te reizen heeft Wieger volop. ‘Ik werk al jaren niet meer. Afgekeurd. Na het baggerwerk ben ik lang cafébaas geweest in de Kuunder (Kuinre), waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Een bijzondere tijd. De Kuunders zijn prima volk. Noodgedwongen moest ik er mee stoppen. Dat ging met pijn in het hart. De kroeg bleek zelfs niet meer verkoopbaar, want er was teveel horeca bijgekomen. Dus nu is het een woonhuis. Soms rijd ik er nog langs. Vooral de mooie herinneringen zijn blijven hangen, maar ik heb ook moeilijke tijden gekend. Al in het eerste half jaar had ik een steekpartij aan de toog. En voor mijn gezondheid was het leven als cafébaas ook niet best.’

‘Een vrouw die een beetje lette op hoe ik leefde, was er niet. Ja, er zijn wel dames geweest, maar ik ben nooit getrouwd. Ik vind het niet erg. Het zat niet in mij om een gezin te stichten. En ik weet niet wat ik mis. Nu heb ik een leuk kennisje in Roemenië, alleen dat is toch wel ver weg. Mijn gezondheid houd ik nu zelf goed in de gaten. Drie jaar geleden kon ik geen vijfhonderd meter meer lopen. Cholesterol was de grote boosdoener. Ik ben acuut gestopt met roken. Het pakje shag ligt nog in mijn auto, nooit meer aangeraakt. En echte boter, eieren, vette rommel of gebak: ik heb het afgezworen. Gewoon niet in huis halen.’

Website by: de prins ©2010