Nooit meer zonder wasmachine

Wassen. Ze herinnert het zich als de dag van gisteren. Donker textiel spoelde ze in de sloot, het lichte goed deed ze met opgevangen hemelwater. Mevrouw Metzlar (75) uit Wommels had als twintiger de handen vol aan haar huishouden met zes kinderen. ‘Wat ik fijn vind aan deze tijd? Dat ik nooit meer zonder wasmachine en stromend water hoef te leven. En dan mopperen de kleinkinderen al bij het uitruimen van de vaatwasser.’

Mevr Metzlar

Mevrouw Metzlar

Ze komt in het Rijsterbos om te lopen. Op doktersadvies. ‘In maart heb ik een nieuwe knie gekregen en mijn beenspieren zijn nog hartstikke stijf, want eigenlijk ben ik geen loper.’ Misschien is het ook daarom dat mevrouw Metzlar met plezier even aanschuift. De mobiele telefoon binnen handbereik. ‘Mijn man z’n ondergebit wordt eruit gehaald bij de tandarts. Ik mocht niet mee, maar als er wat is, dan belt hij. Ja, we worden een dagje ouder hè. Ik dacht er nooit zo over na, maar je als de fysieke gebreken komen dan kun je er niet meer omheen.’

Achterkleinkinderen
De kinderen hebben het echtpaar in Rijs gebracht, naar de caravan. Even eruit. Het stel is al bijna vijfenvijftig jaar getrouwd en de familie is in die tijd flink gegroeid. Hun zes kinderen kregen zelf ook allemaal kroost en er zijn inmiddels zelfs al acht achterkleinkinderen. ‘De kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn het belangrijkste in mijn leven. Tegenwoordig plannen ze kinderen, wij kregen ze. Maar ik geniet ervan. Het was niet altijd gemakkelijk vroeger. Dan was het op de tanden bijten en doorzetten. Het leven is niet altijd een feest. Al denken de jongelui daar tegenwoordig wel wat anders over…’

Mevrouw Metzlar verbaast zich soms over het gemak waarmee haar kleinkinderen leven. ‘Als wij elkaar vroeger op de ijsbaan troffen of in het bos gingen fietsen, dan was dat al heel wat. Nu vliegen ze de hele wereld over en is alles maar gewoon. Wij hebben voor het eerst gevlogen toen we vijftig jaar getrouwd waren. Naar Rhodos. Het was een cadeau van de kinderen en het was een hoogtepunt in mijn leven. Wat een wonder dat zo’n machine in de lucht blijft.’

Vluchtig contact
‘Mijn man zegt wel eens dat het leven sinds de oorlog niet meer bij te fietsen is. We hebben inderdaad veel grote veranderingen meegemaakt. Zelf probeer ik zoveel mogelijk in het leven te blijven staan. Ik doe vrijwilligerswerk voor de Zonnebloem en in het bejaardentehuis. Veel oudjes zitten de hele dag in hun kamer, zien zelden familie. Tja, ook het contact is tegenwoordig veel vluchtiger dan vroeger. Nou, ik zal de benen weer even strekken. Volgens de dokter slof ik als een oud mens, dus ik moet toch maar in beweging blijven.’

Website by: de prins ©2010